Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Πώς γίνεται να μην πιστεύεις στον συμβολισμό;

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον συμβολισμό.
Δικαίωμά τους, φυσικά!
Έχω την ανάγκη να υπερασπιστώ τη δική μου άποψη, παρ'όλα αυτά.

Πώς είναι δυνατόν ένα άτομο να μην πιστεύει στον συμβολισμό; Δεν μπορεί κανείς να αποτάσσει κάτι που τον κυριεύει σε βαθμό μεγαλύτερο από ότι συνειδητοποιεί.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη γλώσσα. Η γλώσσα είναι γεμάτη σύμβολα. Πέραν των ηχομιμητικών λέξεων (λέξεις που έχουν προέλθει από ακουστικά ερεθίσματα, όπως το "νιαουρίζω" από το "νιάου", το "γαυγίζω" από το "γαβ", το "βελάζω" από το "μπε", το "μπουμπουνίζω" από το "μπουμ", κ.ο.κ.), οι οποίες εν μέρει απεικονίζουν και "προδίδουν" τη σημασία τους, οι λέξεις δεν είναι παρά απλοί συμβολισμοί. Όταν ακούμε τη λέξη "βιβλίο", δεν νιώθουμε το χαρτί στα χέρια μας, δε βλέπουμε απαραιτήτως κάποιο βιβλίο μπροστά μας, δε μας έρχεται η μυρωδιά ενός παλιού βιβλίου (μμμμ!), ούτε ο ήχος της λέξεις μοιάζει με τον ήχο του ξεφυλλίσματος ενός βιβλίου. Η λέξη "βιβλίο" δεν "είναι" ένα βιβλίο, απλά το συμβολίζει. Έχουμε ταυτίσει έναν ήχο με μια έννοια για να μπορούμε να επικοινωνούμε. Μιλάμε για ένα σύμβολο.

Αναλύοντας τους γλωσσικούς συμβολισμούς λίγο παραπάνω, ας πάμε στις μεταφορές. Οι μεταφορές είναι λέξεις ή φράσεις που μπορεί να σημαίνουν κάτι διαφορετικό από την αρχική τους σημασία, για να το περιγράψουμε πρόχειρα. "Χτες πήγα σε μια κηδεία και η μάνα του πεθαμένου μου έκανε την καρδιά περιβόλι". Θέλω να πιστεύω ότι αυτό που θα γίνει ευρέως κατανοητό, είναι ότι η ψυχολογική κατάσταση του ατόμου που πήγε στην κηδεία είναι δυσάρεστη, και ΌΧΙ ότι η μάνα του συγχωρεμένου ξερίζωσε την καρδιά του τυχαίου πενθούντος, πήρε υνί, την όργωσε, την έσπειρε και την πότισε. Η "καρδιά περιβόλι" μπορεί να μη βγάζει νόημα κυριολεκτικά, αλλά αποτελεί έναν συμβολισμό που μεταδίδει στους άλλους πλήρως και στον βαθμό που είναι απαραίτητο μια συγκεκριμένη έννοια.

Προπαθώντας (αποτυχημένα) να μην πολυλογώ, ας εξετάσουμε σύντομα διάφορα σύμβολα που χρησιμοποιούνται παντου:

Τέχνες (όλων των ειδών): Βλέπουμε μια γυναίκα με ένα μωρό στην αγκαλιά και ένα φωτοστέφανο. Με το φωτοστέφανο καταλαβαίνουμε αμέσως τι έχει απεικονίσει ο καλλιτέχνης. Βλέπουμε μια ταινία και ξαφνικά παρεμβάλλεται μια σκηνή με (ας πούμε) ασπρόμαυρο χρώμα και καταλαβαίνουμε ότι είναι flashback. Ακούμε γρήγορη μουσική σε μείζονα κλίμακα ή αργή σε ελάσσονα κλίμακα και χωρίς να το επεξεργαστούμε, έχουμε ήδη αρχίσει να νιώθουμε αυτά που ο συνθέτης είχε στο μυαλό του.

Μαθηματικά: Δεν υπάρχει τίποτα ΜΗ συμβολικό στα μαθηματικά. Εκτός ίσως από τη λογική. Να μιλήσω για τα νούμερα; Για τα σύμβολα των πράξεων; Για τους τύπους και τις εξισώσεις; Δε θα υπολογιζόταν τίποτα χωρίς το σύνολο των μαθηματικών συμβόλων (+, -, ×, ÷, √, =, % κλπ).

Μόδα: Πώς μια παλιά φωτογραφία με μια παρέα στην οποία όλοι φοράνε παντελόνια με καμπάνες καταλαβαίνουμε ότι είναι τραβηγμένη κάπου στα 70s; Γιατί καταλαβαίνουμε ότι αυτός που έχει ένα κομμάτι ύφασμα στη λεκάνη του είναι από την προϊστορική εποχή;

Θρησκεία: Οι ορθόδοξοι κάνουν τον σταυρό τους, φιλάνε εικόνες, κοινωνούν και υπάρχουν αντίστοιχες διαδικασίες σε όλες τις θρησκείες, καθώς και συμβολικοί λόγοι, όπως το Ραμαζάνι στον ισλαμισμό, για παράδειγμα, διάφορες πρακτικές του παγανισμού, του ινδουισμού και τέλος δεν έχει...

Κοινωνικοπολιτικά διακριτικά: Ο τυπάκος με τη μπλούζα metal συγκροτήματος μας κάνει αυτόματα να καταλαβαίνουμε τι μουσική ακούει, ενώ το μόνο στοιχείο που έχουμε είναι ένα logo μιας μπάντας. Το τατουάζ στη μέση της κοπέλας μας κάνει να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα για τα ήθη της (έχουν βγει ολόκληρες θεωρίες για τη σημασία των τατού και τον συσχετισμό τους με τον φορέα τους ανάλογα με το μέρος στο οποίο βρίσκονται). Το Α μες στον κύκλο ή η σβάστικα που βλέπουμε συχνά τελευταία σε τοίχους (και όχι μόνο) είναι συνυφασμένα με συγκεκριμένες έννοιες που έρχονται αυτόματα στο μυαλό μας, χωρις να σκεφτούμε καν.

Να αναφέρω κι άλλα; Νομισματικές μονάδες, νούμερα ρούχων, ο αριθμός των σταγόνων στα ταμπόν, τα παραδείγματα, τα συστήματα μέτρησης, απόκριες (συχνότατα 2 αξεσουάρ ή αλλαγές είναι αρκετά για να προδώσουν ποιον παριστάνει κανείς, χωρίς να έχει βάλει καν τη σχετική στολή).

Οι εφαρμογές είναι άπειρες.

Εσύ, άπιστε των συμβόλων, που ζεις σε έναν κόσμο με σύμβολα πολύ περισσότερα από όσα βλέπεις, πώς γίνεται να μην πιστεύεις στον συμβολισμό;;;

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Σουρεάλ Ιστορίες Ι

Κάθε τόσο παίζουμε κάτι σαν παιχνιδάκι. Δίνουμε ο ένας στον άλλον τυχαίες λέξεις και πρέπει με αυτές να φτιάξει ο καθένας μια ιστορία.

Λίστα με λέξεις:

Πένα Κοχύλι Ροοστάτης (ποτενσιόμετρο) Ανεμιστήρας Αδιάθετη (θηλ.) Προορισμός Χαλούμι Στόχος Διαφαινόμενο/η Αισχύλος Συνδρομή


Η Ιστορία

Ήταν βράδυ και έβρεχε. Τα αυτοκίνητα με είχαν κάνει λούτσα κάτω από την ομπρέλα και τα νεύρα μου ζαρτιέρες. Ξαφνικά πέρασα μπροστά από ένα επιβλητικό κτίριο με μια πινακίδα ψηλά, που έλεγε "Ίδρυμα Αισχύλος". Δεν είχα ιδέα τι ήταν, αλλά μπήκα μέσα μπας και στεγνώσω λίγο. Δεν υπήρχε καθόλου κόσμος μέσα. Προχώρησα προς τα μέσα, σε έναν μακρύ διάδρομο που οδηγούσε σε μια τεράστια πόρτα. Αφήνοντας πίσω μου μια διακεκομμένο γραμμή από σταγόνες που έσταζαν από τα ρούχα μου, μπήκα μέσα.

Το δωμάτιο ήταν γεμάτο περίεργα μηχανήματα. Ένας ανεμιστήρας από εδώ, ένας ανεμιστήρας από εκεί, παντού ροοστάτες, μοχλοί και κουμπιά. Υπήρχε και μια μικρή οθόνη, μέσα από την οποία φαινόταν η εξής πρόταση: "Το κοχύλι είναι ο στόχος". Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή σειρήνα και εγώ, από την τρομάρα μου, έπεσα κάτω. Βοήθησε και το γεγονός ότι το νερό που έσταζε από τα ρούχα μου είχε κάνει λιμνούλα κάτω από τα πόδια μου. Βλαστήμησα. Καθώς πήγαινα να σηκωθώ, στήριξα το χέρι μου σε ένα τραπέζι και κατά λάθος πάτησα δύο κουμπιά. Άρχισαν να στροβιλίζονται όλα, και η διαφαινόμενη απειλή έκανε όλη μου τη ζωή να περάσει από μπροστά μου...

Ξύπνησα, ούτε και εγώ ξέρω πόση ώρα αργότερα, σε ένα λευκό, μαλακό πάτωμα και μου μύριζε αόριστα κάτι αλμυρό. Από πάνω μου έβλεπα συννεφιασμένο ουρανό, φωτεινό, αλλά δεν υπήρχε πουθενά ο ήλιος, πράγμα περίεργο, γιατί δεν υπήρχαν πουθενά βουνά ή δέντρα για να τον κρύβουν. Μέχρι να σηκωθώ όρθια κατάλαβα ότι το "πάτωμα" ήταν μια απέραντη έκταση από χαλούμι. Αντί για χώμα ή άμμο, όλο το έδαφος ήταν χαλούμι. Αυτό εξηγούσε και τη μυρωδιά. Κοίταξα γύρω γύρω και είδα μια παραλία πιο πέρα. Πλησίασα έχοντας μια υποψία που τελικά αποδείχτηκε αληθινή. Η θάλασσα ήταν από άλμη. Έβλεπα μικρά κοχυλάκια γύρω γύρω και θυμήθηκα αυτό που είχα δει στην οθόνη νωρίτερα, και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν ήταν νορμάλ.

Ξαφνικά δημιουργήθηκε μια ρωγμή στο χαλουμένιο έδαφος και ένα λουλούδι από ροκφόρ φύτρωσε πολύ γρήγορα και εβγαλε ένα τεράστιο μπουμπούκι. Το μπουμπούκι άνοιξε σιγά σιγά τα πέταλά του, και από μέσα ξεπρόβαλε μια πένα με μεταλλική μύτη. Πήγα να την αγγίξω, αλλά εκείνη "πήδηξε" στο άσπρο έδαφος και άρχισε να γράφει με μαύρο μελάνι πάνω στο χαλούμι. "Αύριο θα είσαι αδιάθετη". Λογικό, σκέφτηκα. Πλησίαζαν οι μέρες της περιόδου μου. Αλλά η πένα πού το ήξερε; Αποφάσισα να το προσπεράσω, γιατί αυτό ήταν το λιγότερο με όλα όσα μου έχουν συμβεί τα τελευταία λεπτά. Είπα στην πένα "Το κοχύλι είναι ο στόχος". Μου ζωγράφισε ένα βέλος. Ακολουθώντας την πορεία του βέλους, βρήκα ένα κοχύλι. Αυτό, ευτυχώς, δεν ήταν φτιαγμένο από χαλούμι.




Το μάζεψα από κάτω και το έβαλα στο αυτί μου να δω αν ακουγόταν η (αλμυρή) θάλασσα. Μόλις το πλησίασα πάνω μου, αυτό άρχισε να απορροφάει όλο το νερό από τα ρούχα μου, αφήνοντάς με επιτέλους στεγνή. Μετά άρχισε να μεγαλώνει και με ρούφηξε σε μια δίνη που με έκανε να επιστρέψω πίσω στο δωμάτιο με τους ροοστάτες και τους ανεμιστήρες. Αναλογίστηκα λίγο όσα είχαν συμβεί. Το κοχύλι είναι ο στόχος; Και το μόνο που έκανε ήταν να με στεγνώσει; Ο στόχος μου ήταν να στεγνώσω από τα νερά της βροχής; Αυτό ήταν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου; Σοκαρίστηκα...

Γύρισα προς την κεντρική είσοδο από όπου είχα μπει, και δεξιά μου, λίγο πριν την πόρτα είχε ένα κουρί με δωρεές στο Ίδρυμα Αισχύλος. Άφησα τη (γενναία) συνδρομή μου, άφησα την ομπρέλα πίσω μου, και ξαναβγήκα στη βροχή, προσπαθώντας να βρω έναν νέο προορισμό...

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Ναι, είμαι χοντρή! ΚΑΙ; Τί σε νοιάζει εσένα;

Λοιπόν, μπορεί να είμαι χοντρή, χοντρέλω, τοφάλα, τέρας, φάλαινα, βούδας, τρίφυλλη ντουλάπα, και όλα τα υπόλοιπα υπέρκομψα που έχω ακούσει κατά καιρούς, αλλά GUESS WHAT! ΤΟ ΞΕΡΩ! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΌΧΙ ΔΙΚΟ ΣΑΣ!
Ναι, ξέρω ότι ζυγίζω έναν τόνο. Το νιώθω και εγώ το ασανσέρ ή το αυτοκίνητο να "βουλιάζει" όταν μπαίνω μέσα. Βλέπω και ακούω σχόλια που κάνουν για άλλα άτομα με παραπάνω κιλά (ακόμα και άτομα πολύ πιο αδύνατα από μένα) και αισθάνομαι ακόμα πιο άσχημα. Ακούω άτομα να λένε ότι έχουν γίνει χοντρές επειδή πήραν 3 κιλά παραπάνω και το παντελόνι τους δεν κλείνει, και σκέφτομαι "εγώ τί να πω που σε περνάω 40 κιλά;;; αν είσαι εσύ χοντρή εγώ τί είμαι; πρέπει να αυτοκτονήσω;". Ναι, έχω βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μη βρίσκω ρούχα στο νούμερό μου. Μου έχει τύχει ακόμα και σε μαγαζί με μεγάλα νούμερα. Μου έχει συμβεί να με κοιτάνε περίεργα στη θάλασσα, σαν να τους παραβιάζω την παραλία και έπρεπε να μείνω κλεισμένη μέσα για να μη με βλέπουν και προσβάλλω την αισθητική τους.
Ο κοινωνικός ρατσισμός που αντιμετωπίζω με έχει κάνει να μισώ τον εαυτό μου. Και σαν να μη φτάνει αυτό, έχω και τους μαλάκες που κάνουν σαν να είναι δικό τους πρόβλημα, και σαν να επιβαρύνονται οι ίδιοι από τα δικά μου επιπλέον κιλά! Το πως νιώθω για τον εαυτό μου (όπως και τα περισσότερα "υπέρβαρα" (ακούγεται σαν ασθένεια, έτσι;;; άτομα), είναι ήδη υπερβολικά άσχημο για να φορτωθώ επιπλέον και τις δικές σας μαλακίες!
Και ναι, το ξέρω ότι αν έτρωγα λιγότερο και έκανα γυμναστική θα αδυνάτιζα. Αν ήταν τόσο απλό, μαντέψτε! Θα το είχα ήδη κάνει! Ή νομίζετε ότι είστε οι πρώτοι και οι μοναδικοί που μου λέτε ότι αν κάνω δίαιτα θα αδυνατίσω, και ότι αυτό είναι κάτι που δεν ξέρω και δεν έχω ξανακούσει ποτέ;
Λοιπόν, ΆΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΜΕ ΈΧΕΤΕ ΉΔΗ ΓΑΜΗΣΕΙ! ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΤΕ ΉΣΥΧΗ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΉΔΗ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΛΕΚΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ, Ή ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΤΗΝ ΊΔΙΑ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΣΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΙΚΟ ΣΑΣ!

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Tristessa

Tristessa… Σημαίνει Θλίψη... Η λέξη πήρε το όνομά της από μια όμορφη κοπέλα που την έλεγαν έτσι... Είχε πολύ μακριά, εβένινα μαλλιά, 2 ασημένια μάτια και χειλάκια όμορφα,  κόκκινα, έτοιμα να τα φιλήσεις.  Το δέρμα της ήταν λευκό, το σώμα της είχε καμπύλες  και συνήθως φορούσε λευκά ρούχα. Κάποτε αγάπησε έναν άντρα. Δεν είχε εμπειρίες και έτσι δεν ήξερε πώς να φερθεί για να τον κερδίσει. Προσπάθησε πολύ. Ίσως υπερβολικά. Δεν είχε φίλους να την προειδοποιήσουν και δεν ήθελε να ακούσει τη μητέρα της που της έλεγε να τον προσέχει γιατί φαινόταν κακός άνθρωπος. Τελικά γνωρίστηκαν. Τη μέρα που του πρωτομίλησε έτρεμε η φωνή της. Σιγά σιγά άρχισε να την προσέχει ο άντρας εκείνος. Εκείνη αισθανόταν μια φλόγα να φουντώνει μέσα της. Μια φλόγα που ξεπερνούσε οτιδήποτε άλλο είχε νιώσει ποτέ. Η Tristessa είχε αναλωθεί ολοκληρωτικά από αυτό το τόσο κυριευτικό συναίσθημα. Ξυπνούσε με τη σκέψη του και κοιμόταν με την εικόνα του στη φαντασία της. Όταν τελικά του είπε πως είναι ερωτευμένη μαζί του, εκείνος την κοίταξε με βλέμμα λάγνο, κάτι που η Tristessa ως άπειρη κοπέλα δεν αναγνώρισε. Εκείνος την πήρε σπίτι του, της έκανε πράγματα που δεν της είχε ξανακάνει κανείς μέχρι τότε. Έζησε μαζί του την απόλυτη ηδονή. Έζησε για λίγες ώρες την απόλυτη ευτυχία. Μετά δεν τον ξαναείδε ποτέ. Πέρασε καιρός, έψαξε και ρώτησε παντού, αλλά είχε εξαφανιστεί. Και αυτό το πάθος που κάποτε την έκανε ευτυχισμένη άρχισε να μετατρέπεται σε οργή... Ορκίστηκε αν τον ξαναδεί να τον βασανίσει και να τον σκοτώσει για το κακό που της έκανε. Απελπίστηκε και η οργή έγινε ατόφια δυστυχία... Πέταξε όλα τα λευκά ρούχα που είχε και δεν τα ξαναφόρεσε ποτέ. Μαύρα ήταν όλα τα ρούχα που θα φορούσε από εδώ και πέρα. Από τη θλίψη της, και χωρίς να καταλαβαίνε ότι δεν έφταιγε η ίδια άρχισε να αυτοτιμωρείται. Άρχισε να χαράζει το σώμα της. Είχε γεμίσει σημάδια από χαρακιές παντού. Έβγαλε το δεξί της μάτι και της έμεινε ένα κάθετο σημάδι στη θέση του, που ξεκινούσε από το φρύδι και τελείωνε στο μάγουλο. Το αριστερό της μάτι έχασε τη λάμψη του γιατί η Tristessa, βιώνοντας την απόλυτη θλίψη και ανείπωτο πόνο, δε σταμάτησε ποτέ να κλαίει...

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ψυχολογικός Καρκίνος

Ο Ψυχολογικός Καρκίνος ξεκινάει από κάτι μηδαμινό σχεδόν, και πριν το καταλάβει ο ασθενής, φτάνει σε ένα επικίνδυνο σημείο όπου χρειάζονται δραστικές λύσεις...

Ο Ψυχολογικός Καρκίνος ξεκινάει με ένα μικρούλι ψυχικό κατεστραμμένο κύτταρο, το οποίο διαιρείται σε 2 κατεστραμμένα ψυχικά κύτταρα, τα οποία γίνονται 4 και αναπαράγονται ραγδαία οδηγώντας σε γεωμετρική ανάπτυξη κατεστραμμένων κυττάρων, μέχρι που η ψυχή ενός ανθρώπου καταλήγει σε μη υγιή κατάσταση.

Ο Ψυχολογικός Καρκίνος κάνει μεταστάσεις. Εισβάλλει σε γειτονικούς ψυχικούς ιστούς και τους "μολύνει" με ψυχικά καρκινικά κύτταρα, δημιουργώντας δευτερεύοντες ψυχικούς "όγκους" κατεστραμμένων κυττάρων. Διαφθείρει τομείς υγιούς σκέψης και συναισθημάτων.

Τα καρκινικά κύτταρα αντιστέκονται στη φυσιολογική ροή και πορεία ζωής των υγιών κυττάρων και έχουν τους δικούς τους "αφαιρερικούς" κανόνες, πράττοντας έξω από τις συνθήκες στις οποίες έχει συνηθίσει ο οργανισμός. Τοιουτοτρόπως και τα ψυχικά καρκινώματα διαταράσσουν την ψυχολογική ισορροπία και φέρνουν τον άτυχο φέροντα σε κατάσταση δυσφορίας.

Ουσιαστικά, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι υπάρχει Ψυχολογικός Καρκίνος όταν το μυαλό εκφυλίζεται και φτάνει σε μια αρρωστημένη κατάσταση απόγνωσης, φόβου, άγχους και θλίψης χωρίς να υπάρχει διαφυγή (είτε φαινομενικά, είτε πραγματικά), όταν όλα φαίνονται μάταια και δεν υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο, όταν έχουμε φτάσει στα όρια και αναζητάμε απεγνωσμένα άμεσες και δραστικές, ίσως και επιπόλαιες επιλογές τερματισμού με σκοπό να βγούμε από τις αλυσιδωτές συναισθηματικές εκρήξεις


Και μια και ταιριάζει και ο τίτλος, και το γενικότερο feeling του κομματιού, ορίστε και Ξενάκης. Προσωπικά η ατονικότητά του μου θυμίζει πολύ την ανάπτυξη του καρκίνου και την ψυχική κατάσταση ενός ατόμου με Ψυχολογικό Καρκίνο.
http://www.youtube.com/watch?v=SZazYFchLRI

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Ένα κοριτσάκι...

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι.
Αυτό το κοριτσάκι φοβόταν την απόρριψη.
Κάθε φορά που αισθανόταν απόρριψη, αισθανόταν άσχημα, ξεσπούσε με καταστροφικούς τρόπους και μειωνόταν η αυτοεκτίμησή της.
Μερικές φορές η αυτοεκτίμησή της μεγάλωνε, αλλά αυτό συνήθως κρατούσε πολύ λίγο, καθώς πάντα κάτι γινόταν και την έριχνε πάλι.
Το κοριτσάκι δεν έπαψε να έχει ανάγκη από στοργή και τρυφερότητα, αλλά έφτανε σε σημείο να τα στερείται, ακόμα και όταν τα είχε ανάγκη.
Έτσι, οδηγήθηκε στο να έχει μαρτυρική υπομονή στην αρνητική συμπεριφορά των ατόμων που ήθελε στη ζωή της, γιατί φοβόταν να τους χάσει.
Είχε υπομείνει πολλά, όμως, και κάποια στιγμή κουράστηκε...

Σβήνοντας το Facebook

Αρχικά, πρέπει να δηλώσω ότι είμαι χρήστης του Facebook από το 2009. Καθημερινή. Έχοντας αλλάξει και 2-3 προφίλ (ένα σοβαρό, ένα που μου σβήστηκε και ένα καινούριο που χρησιμοποιοώ περισσότερο), ζήτημα να είναι συνολικά 10 οι μέρες που δεν έχω μπει στο Facebook από το 2009 μέχρι τώρα (2013).

Για διάφορους λόγους, μου τη βάρεσε να σβήσω το προφίλ μου εκεί για μερικές μέρες. Δύσκολα τα πράγματα... Ναι, είμαι λίγο εθισμένη στο Facebook. Όχι, δε χρειαζόταν να το σβήσω για να το καταλάβω αυτό.

Γέμιζε τον χρόνο μου, και τώρα περιπλανιέμαι στο ίντερνετ άσκοπα. Πριν ήμουν ένα βήμα μακριά από το να μιλήσω με κάποιον του οποίου το τηλέφωνο δεν είχα και είχα και τον ρουφιάνο να μου λέει ποιος έχει γενέθλια. Τώρα αισθάνομαι πιο αποκομμένη. Πριν είχα μια καθημερινή τελετουργία παιχνιδιών (για κάθε συνεχόμενη μέρα έπαιρνα και επιπλέον μεγαλύτερο "μπόνους", πράγμα που κάνει πιο εύκολη την καθημερινή χρήση τους), τώρα δεν ξέρω τι να κάνω.

Τα κακά; Όπως είπα, έχω μια δυσκολία στο να γεμίσω τον χρόνο μου και αισθάνομαι πιο αντικοινωνική.
Τα καλά; Ξανάρχισα να διαβάζω*, μελέτησα την ύλη για τις εξετάσεις της πιστοποίησης, πήγα να δω τους παππούδες μου, είδα πόσοι με θυμούνται και χωρίς το Facebook.

Αν θα το ξανάκανα; Ναι. Αλλά για μερικές μέρες μόνο. Δεν ξέρω αν θα το έσβηνα μόνιμα ποτέ.
Προς το παρόν, είμαι περίεργη να δω πότε θα ξαναενεργοποιήσω το προφίλ μου...


*Συγκεκριμένα, αυτό που άρχησα να διαβάζω ήταν η "Εισαγωγή στην Ψυχιατρική" του Χαρτοκόλλη, βιβλίο που ΔΕΝ προτείνω, είναι πολύ παλιό - Σκεφτείτε ότι αναφέρεται στο DSM-III, ενώ τώρα ετοιμάζεται να βγει το DSM-V, και είναι από αυτά τα αρχαία που θεωρούν την ομοφυλοφιλία ψυχοσεξουαλική διαταραχή, για να μην αναφέρω ότι αναλύει πολλές διαταραχές Φροϋδικά, και διαφωνώ καθέτως με τον Φρόυντ, γιατί ήταν απλά ένας κομπλεξικός που έκανε τα κόμπλεξ του θεωρίες!

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Αδικία

Αισθάνομαι μόνη...
Αισθάνομαι αδικημένη...
Μου ειπώθηκε κάτι που δεν είχε βάση και το είδα σαν μομφή για κάτι που δε θεωρούσα λάθος.
Ο λόγος; Γελοίος.
Οι επιπτώσεις; Είμαι χάλια εδώ και μια εβδομάδα.

Ευχαριστώ πολύ...


Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Μετριότητα

Πέτυχα πολύ προσφάτως ένα ρητό που μου άρεσε πολύ. Έχει να κάνει με τη μετριότητα.

"Η μέλισσα πετάει από το ένα άνθος στο άλλο. Η μύγα κολλάει στην κοπριά."

Δε θέλει σκέψη. Το μυαλό κάνει αυτομάτως τη σύγκριση. 

Οι μέλισσες είναι ένα πραγωγικό και ακούραστο είδος. Η μέλισσα παράγει το μέλι, μια τροφή που παρεμπιπτόντως δε χαλάει ποτέ, και χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Είναι έξυπνο ζώο. Οι μέλισσες έχουν ένα είδος "χορού" ώστε αν μια μέλισσα βρει το κατάλληλο μέρος για να τρυγήσουν το νέκταρ των λουλουδιών, το "χορευτικό" της πέταγμα δίνει στις υπόλοιπες μέλισσες τις ακριβείς συντεταγμένες. Επίσης έχουν ένα απαράβατο ιεραρχικό σύστημα. Έχουν τη Βασίλισσα μέλισσα, τις εργάτριες και τους κηφήνες. Κάθε τάξη αναλαμβάνει τα καθήκοντά της και όλα κυλούν οργανωμένα και αρμονικά. Τέλος, συμβάλλουν στην γονιμοποίηση λουλουδιών και φυτών και συνεπώς στη διαιώνιση μέρους της χλωρίδας.

Οι μύγες, από την άλλη, είναι εντελώς διαφορετικές. Είναι ανόητες, χαοτικές, άχρηστες, αφήνουν τα αυγά τους σε επιφάνειες που βρίσκονται σε αποσύνθεση και ακόμα και όταν τρώνε το κάνουν σε δύο κινήσεις (πρώτα ρίχνουν σίελο στο όποιου είδους φαγητό είναι αυτό που πρόκειται να καταναλώσουν, για να διαβρωθεί και ύστερα το ρουφάνε μέσω της προβοσκίδας τους), ενώ βρίσκονται μονίμως σε μέρη βρωμερά, σάπια και με κόπρανα. Το μόνο που κάνουν με επιτυχία είναι η εξαιρετικά γρήγορη αναπαραγωγή τους. Φαινομενικά, δεν έχουν κάποιον σκοπό ύπαρξης πέρα από το να ενοχλούν.

Οι μύγες είναι η μετριότητα. Η μέλισσα είναι το κάτι παραπάνω. 

Οι άνθρωποι, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουν την τάση να θέλουν να ομαδοποιούνται και να αντιγράφουν ο ένας τον άλλον, καταλήγοντας τελικά να μη διαφέρουν πολύ ο ένας από τον άλλο. Οι περισσότεροι δεν έχουν φιλοδοξίες ή τα μέσα για να τις πραγματοποιήσουν και καταλήγουν σε έναν αέναο κύκλο άσκοπης αναζήτησης κοπριάς, αποσύνθεσης, φαγητού, αναπαραγωγής.

Οι μέλισσες από την άλλη, αντιπροσωπεύουν ένα μικρό ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού. Ένα ποσοστό ανθρώπων που ξέρουν τι θέλουν και βρίσκουν τρόπο να δουλέψουν για αυτό μεθοδικά, με ζήλο και αφοσίωση και κάνοντας ο,τι χρειαστεί για να το πετύχουν και τελικά αφήνουν κάτι πίσω τους ή κάνουν κάτι για το κοινό καλό, ακριβώς όπως οι μέλισσες.

Νομίζω αξίζει να σκεφτούμε γιατί ο κόσμος χωρίζεται σε αυτές τις δύο κατηγορίες. Δυστυχώς δεν μπορώ να δώσω την απάντηση. Πιστεύω, όμως, στην ύπαρξη των δύο Δέλτα. Διάθεση και Δικαιολογίες. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν τη Διάθεση να ονειρευτούν και να κυνηγήσουν το όνειρό τους, άλλοι έχουν τη Δικαιολογία έτοιμη για να αποφύγουν οποιαδήποτε ευθύνη ή κούραση. Τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του.

ΕΣΥ τί θες να είσαι; Μύγα ή Μέλισσα;


"Η απομίμηση είναι ο φόρος που πληρώνει η μετριότητα στην ιδιοφυΐα" - Ουάιλντ Όσκαρ


Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Οι Αμυγδαλιές το Ξημέρωμα...

Φεύγοντας από το Παλαιό Φάληρο, πέρασα ένα υπέροχο πρωινό... Έφυγα 5:20 από το σπίτι και περίμενα το τραμ. Ήταν σκοτεινά έξω. Άναψα ένα τσιγάρο και άνοιξα ένα ενδιαφέρον βιβλίο και ξεκίνησα την εισαγωγή. Η ησυχία που "ακουγόταν" ήταν εκκωφαντική. Μου αρέσει η ησυχία. Εκτιμώ τη σιωπή και το σκοτάδι. Αρετές παραμελημένες... Όλα ακούγονται πιο έντονα και οι σκέψεις μου είναι καθαρότερες. Έδιωξα κάτι που ήθελα, αλλά με τυραννούσε... Περίμενα τον πόνο... Δεν ερχόταν. Μέσα μου καλυτέρευα χωρίς να ξέρω το γιατί και χωρίς να το ελέγχω. Ταυτιζόμουν με τους ήρωες ταινίας που έχουν δεινοπαθήσει και στο φινάλε φαίνονται να προχωράνε και κάθε βήμα τους δίνει παραπάνω δύναμη και ευτυχία. Μέσα στη σιωπή ακούστηκε ο ήχος του αναπτήρα που άναβε άλλο ένα τσιγάρο. Πώς μου αρέσει αυτός ο ήχος! Φύσηξα τον καπνό προς τα πάνω και κοίταξα τον πίνακα που έδειχνε πότε θα περνούσε το επόμενο τραμ. Δεκατρία λεπτά ακόμα. Υπό άλλες συνθήκες θα βαριόμουν και μόνο στην ιδέα. Σήμερα ευχαριστήθηκα το τσιγάρο και τη σιωπή χαζεύοντας τις βρώμικες ράγες μπροστά μου. Αισθανόμουν ανάλαφρη μέσα στο σκοτάδι...

Από το παράθυρο του τραμ χάζευα τη θάλασσα. Φαινόταν δύσκολα, ο ήλιος δεν είχε ακόμα σηκωθεί. Η θάλασσα είναι από τις μεγάλες μου λατρείες. Τόσο αθώα και επικίνδυνη... Ζωογόνα και θανάσιμη... Γαλάζια, μα και μαύρη... Μου αρέσει να βυθίζομαι ολόκληρη μέσα στο νερό, να γίνομαι ένα με αυτό. Αισθάνομαι ότι είναι η φύση μου υγρή. Άλλωστε όλοι από έναν σάκο γεμάτο υγρό γεννιόμαστε. Ζωή μέσα από το νερό. Μακάρι να ήμουν μέσα στη θάλασσα τώρα... Να ένιωθα το νερό να με ακουμπάει παντού και, σχεδόν μαγικά, να με πηγαίνει σε μια άλλη διάσταση, εξωπραγματική... Έναν κόσμο στον οποίο υπάρχουν γοργόνες...

Ξύπνησα από τις σκέψεις μου. Έφτασε στο τέρμα του ο "Αριστοτέλης". Φορτώθηκα τα πράγματά μου και ξεκίνησα για τη γέφυρα. Δεν την ανέβηκα αμέσως, δεν μπόρεσα. Με σταμάτησε ένας υπέροχος ροζ ουρανός με λευκά σύννεφα σε ασύμμετρα σχέδια. Έμεινα εκεί για μερικά λεπτά να τον θαυμάζω. Τράβηξα 3 φωτογραφίες που δυστυχώς αδικούσαν πολύ αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου... Η πρώτη σουβλιά στη μέση μου με τρύπησε σαδιστικά και μάζεψα τα πράγματά μου και ανέβηκα τα σκαλιά ακολουθώντας τη διαδρομή για το τρένο.

Τη διαδρομή από Φάληρο προς Θησείο την είχα κάνει ελάχιστες φορές, πριν αρκετά χρόνια. Ο,τι έβλεπα από τα παράθυρα του τρένου ήταν σαν να το έβλεπα πρώτη φορά και τα περίεργα μάτια μου τραβούσαν νοητηκές φωτογραφίες αχόρταγα. Κάπου στο Μοσχάτο είδα στα αριστερά μου δύο χελιδόνια (δε βλέπεις χελιδόνια κάθε μέρα...) να πετάνε μαζί πάνω από μια αμυγδαλιά... Μου αρέσουν οι αμυγδαλιές... Τα ανθάκια τους είναι γοητευτικά και τέλεια φτιαγμένα... Τα χελιδόνια χόρευαν στον αέρα και στροβιλίζονταν σαν τη σπείρα του DNA. Συνέχισα τη διαδρομή μου μέχρι το Νέο Ηράκλειο χωρίς να καταλάβω πότε πέρασε η ώρα.

Έκατσα σε ένα γωνιακό τυροπιτάδικο στην πλατεία του Νέου Ηρακλείου να ξεκουράσω τη μέση μου που με έσκιζε αλύπητα. Ήπια μια ζεστή σοκολάτα και έφαγα ένα κουλούρι με τυρί Philadelphia με μπόλικο σουσάμι και τα ευχαριστήθηκα τόσο πολύ! Συνέχιζε να μου κάνει εντύπωση που ο ανείπωτος πόνος που περίμενα να έρθει δεν είχε εμφανιστεί... Περίμενα μια δυστυχία γνώριμη, που έχω ξαναζήσει, αλλά πάντα πονάει το ίδιο... Δεν εμφανίστηκε. Αντί για αυτό, αισθανόμουν ανακούφιση, μια όμορφη διάθεση και ατέλειωτη όρεξη για ζωή! Απέναντι είχε 2 ανθισμένες αμυγδαλιές, υπέροχες! Τί όμορφα δέντρα... Πέταξε ένα τόσο δα πουλάκι, νομίζω σπουργίτι ήταν, και τα εύθραυστα πέταλα σχημάτισαν μια βροχή πέφτοντας τόσο εύκολα... Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το πουλάκι πέταξε και άφησε άλλη μια βροχή από πεταλάκια που σύντομα θα μαραίνονταν... Ο ήλιος είχε ανεβεί λίγο ψηλότερα. Νομίζω ήταν 7 ή 7:30. Είχε περάσει πάρα πολύς καιρός από τη μέρα που είχα απολαύσει τόσο πολύ τα μικρά, απλά, αλλά τόσο όμορφα πράγματα... Απολάμβανα κάθε γουλιά από τη σοκολάτα μου, κάθε τζούρα από τα τσιγάρα μου και χάζευα τον σκύλο που μισοκοιμόταν στο γρασίδι... Έφτασα σε μια κατάσταση σχεδόν θολής νιρβάνας. Είχα χαθεί σε μια απόλαυση που δυσκολεύομαι πολύ να εκφράσω...

Κατά τις 8 ήμουν σπίτι μου. Η μέση μου πονούσε ανελέητα, αλλά δε με ενοχλούσε πια... Πιστεύω στα σημάδια και ήξερα ότι αυτή ήταν η πρώτη μέρα μιας καινούριας ζωής... Έκλεισα τα μάτια μου και κοιμήθηκα ευτυχισμένη...